View high resolution

Schwalbe Tour-Transalp 2011

CTWT in Schwalbe Tour-transalp. 2011

Een half jaar mentale voorbereiding en een soepele reis richting Sonthofen met een zware rechter voet. Tas, accreditatie en goodiebag ophalen om vervolgens de spullen om te switchen in de grote transalp tas. Zeven dagen lang zouden we slapen in “het kamp” met ruim 250 andere fietsers uit alle hoeken van de wereld. Het luchtbed naast je was van een Zuid-Afrikaan om aan de overkant een Canadees te treffen. Het parkeren van de fietsen was elke dag prachtig geregeld net als de gehele organisatie. Ontbijt, avond eten en zelfs over je tas hoefde je geen zorgen te maken, deze stond elke dag na de etappe netjes langs de tas van je maatje en daar werd je persoonlijk naar toe begeleidt.

Etappe 1:  Sonthofen – Imst 121,01 km  - 2.447 Hm

Na een vroeg ontbijt vanwege zenuwachtige renners hebben we onze fietsen vroeg in startvak C geparkeerd om vervolgens lekker in de schaduw te gaan zitten. De zenuwen kwamen langzaam op. De Schwalbe Tour-transalp ging nu echt bijna beginnen.

Om 9 uur precies werden we weg geschoten, even wachten op de renners voor ons maar al vrij vlot mochten wij door de haag van mensen achter de motoren richting de Oberjoch. Kippenvel! Overal stonden mensen langs de kant, dit was geen Fietschallenge waar de buurtbewoners je liever zien gaan dan komen. De transalp leeft en de koebellen rinkelde hard toen wij mochten beginnen aan een eerste goedlopende klim. De Oberjoch is slechts 7 kilometer lang en loopt super. We reden een hoop mensen voorbij en samen met Marcel reedt ik regelrecht startvak B in. 

De eerste dag liep vlekkeloos. We reden gemakkelijk, grote groepen. Het ging hard, de Tv-motor reedt met       ons mee en we haalden continue hoge snelheden. Er werd niet stil gezeten. Steeds meer mensen keken naar de bovenbuis. Elke dag kon je bij de stand van Schwalbe een sticker halen met het hoogte profiel zodat op je bovenbuis prijkte waar en wanneer je kwam te overlijden die dag. Bij mij was dat op ongeveer 4 kilometer van de top van de Hantenjoch. Deze klim is zeer onregelmatig, een smalle weg. steil en vooral de laatste 5 kilometer waar hij niet onder de 7% duikt en kilometers lang 13% aan tikt. 

De Hantenjoch was de finale van deze eerste dag, 15 kilometer lang. Bij het opdraaien van de klim draaide de boel meteen vierkant. Al reedt ik heel de dag op reserve toch stortte ik in. Ik baalde, kwam die berg niet opgeklauterd en moest nu al de registers al open trekken om überhaupt boven te geraken. Dreamteam Ekko en JW haalden me ook nog in. Pff, wat deed ik hier. Na een keer rekken en strekken toch boven gekomen en de achterstand op het andere CTWT team goed gemaakt in de afdaling. Marcel is een meester daler en ik mocht een weekje in de leer.

Resultaat: 83 

Tijd: 4u14

Etappe 2:  Imst – Ischgl 148,66 km  - 2.793 Hm

Een goede nachtrust, de Skins en herstelshake deden goed. met prima herstelde benen stonden we op tijd weer klaar voor vertrek in startvak B. We waren dus genoeg opgeschoven om in B te mogen starten. Deze etappe had twee flinke klimmen, Arlbergpass en Bieler Höhe. De Arlbergpass was niet zwaar, er zat wel geen tempo in maar verder goed te doen. Dan de Bieler Höhe. Na een lange afdaling en vals plat omhoog richting de voet van de klim was het mee harken in een grote groep. Het was warm, zeg maar heet. En met dit tempo werd mijn motortje al vrij snel erg warm. Aan de voet van de klim was ik eigenlijk al klaar. 

De eerste drie kilometer kreeg ik mezelf nog omhoog gesleept maar uiteindelijk belande ik toch in de berm. Mezelf weer op de fiets gesleept met in het achterhoofd op zoek naar de eerst mogelijke gelegenheid om mezelf af te koelen. Toen Marcel stond te wachten bij een watervalletje was de keuze om nog eens af te stappen erg makkelijk. Douche! Het koude water stond in mn schoenen en het was heerlijk!. Ik vertrok weer rustig en Marcel zou wel komen. Niet dus. Het koelen hielp en ik kwam op stoom en kon blijven versnellen. nog twee keer maakte ik een korte stop om mn hoofd onder de kraan te houden en zo het tempo hoog te houden. Op de top moest ik wachten op Marcel. Even maar, wie had dat nog gedacht!

Uiteindelijk waren we weer bijna gelijk boven met CTWT2 en in de afdaling konden we nog een minuutje goed maken. Een lange, warme dag. De benen voelde vrij goed alleen er zat geen kracht in. Hopend op een ommekeer hebben we pasta gebuffeld en voor de motivatie er nog een pizza achteraan. De tennisbaan sliep heerlijk.

Resultaat: 79

Tijd: 5u 29

 Etappe 3:  Ischgl – Naturns 159,54 km  - 2.662 Hm

In een ronde weet je dat je goed bent als je buiten het fietsen ook alle andere dagelijkse dingen goed kunt blijven doen. Daarbij hoort onder andere het eten. Eten, daar had ik deze week problemen mee. Het ontbijtje werd er met moeite ingepropt en het eten zou de komende dagen een rode draad zijn tijdens de etappes. Een lange neutralisatie berg af en vervolgens rechts af een smal weggetje op. De klim was behoorlijk stijl maar liep o zo makkelijk. Nadeel, door de drukke neutralisatie was de klim een file. Tijdens de afdaling was ik Marcel kwijt gespeeld en ik zat ver voor hem. Eigen tempo reedt ik omhoog en in de haarspeldbochtjes keek ik naar beneden op zoek naar Marcel. Boven aan besloot ik te wachten aangezien Marcel nog niet gelokaliseerd was en er een drukte zou volgen. Wachten, wachten. Ik werd ongerust, had Marcel al een tijd niet gezien. Normaal wurmt hij zich razend snel naar voren in een neutralisatie. Had hij lek? Gecrashed? Nee toch! Wachten, wachten. Nu kwamen de langzamere renners en later de uitrijders. Geen Marcel, Ik werd boos, boos op elkaar, de miscommunicatie en mezelf. De Fin de course, materiaalwagen. Marcel moest mij gemist hebben op de top en andersom. 

Ik gooide mezelf de afdaling in, extreem technisch en ik haalde direct hele groepen in. Op het vals plat probeerde ik mezelf niet over de kop te rijden maar dat is lastig als je alleen rijdt, vals plat omhoog en voor je groep na groep na groep. Ik haalde honderden fietsers in. Bij de pauze zag ik Marcel nog niet, het was druk. Drinken. CTWT, het shirt aan de andere kant van de bevoorrading. Pff, een last viel van de schouders, beide reden we nog. Nu weer samen maar wel achteraan. We reden ver, ver achter de plaats in het pak waar we normaal zouden rijden maar ach. We leggen ons er bij neer en gaan deze dag voor uitrijden en het beperken van de schade. De klim naar Norbertshohe gaat goed. Twee duitsers vragen of we pech hebben gehad, we reden te hard voor dit niveau zij hij. tussen de Norbertshohe en Spin ligt een stukje vies vals plat. Glooiend terrein te vergelijken met veel wegen in Limburg. Ik voelde me niet helemaal lekker. Een reepje dan maar. Zodra het reepje tevoorschijn kwam kneep ik in mn remmen, de kant in. Verschillende malen keerde mijn maag zich om en werd het weiland vruchtbaarder. De kracht vloeide uit mn benen en lichaam. Ik zocht een plekje in de schaduw om toch het reepje te eten en om op krachten te komen. Eenmaal op weg mochten we weer terug beginnen aan de inhaalrace. Ik voelde me kloten, een slechte dag. Ik zat kapot en we moesten nog een slechte klim nemen. Nog 70 kilometer te gaan en ik was al op. Wat een dag. 

Na een fantastische afdaling en wat zout vast voedsel op weg naar de Vinschgauer

Höhenstrasse. Een steile klim met stukjes die lijken op de chambralles maar dan veel langer. Ik liep een beetje uit op Marcel, de klimmerbeentjes begonnen nu toch los te komen. Tot ik weer, ja weer in de schaduw over mn frame hing. Weer de maag leeg. Nu geen stop meer, het moest op gelletjes. Na nog een lang steil stuk vlakte de klim af en konden we een technische afdaling nemen op hoge snelheid.

De finish ligt niet altijd na een klim. Het begon pas na de klim. Nog 25 kilometer vals plat, warme wind tegen en een lelijke vieze klim. Doorbijtend en in het wiel van een fantastisch knechtende Marcel!! werkte ik mij door de kilometers heen. Na het finishen van deze etappe was ik volledig total loss. Drinken, en liggen. Op naar het herstel. Ik was leeg, teleurgesteld en even de motivatie kwijt. We verloren flink en morgen lag de stelvio te wachten.

Resultaat: 137

Tijd: 6u 13

Etappe 4:  Naturns - Livigno 118,37 km  - 3.572 Hm

Highway to hell, Highway to hell. We waren afgezakt tot start C en tot het bot weer gemotiveerd en wilde direct terug naar ons vertrouwde plaatsje in B. De neutralisatie was lang en vooral hard. het was een waaierkoers. Het ging vlug achter de motoren en de italiaantjes schreeuwde of het alstublieft wat rustiger kon. Niet dus, gewoon rammen vond Marcel. Verschillende renners, nja zeg maar bosjes renners zakte door het ijs en we begonnen in vak B aan de Stelvio. We kozen beide voor eigen tempo en hielde elkaar in de gaten. Ik wilde na 10km een reepje nemen en direct ging ik weer de kant in om de flora en fauna te verzorgen. Marcel kwam achterop en wachten even. Ik kwam er weer achteraan, haalde hem in en zocht een plekje in de schaduw om rustig te eten. Ik had me er bij neergelegd dat eten op de fiets vandaag nog niet werkt en dat ik het zitten aan de kant makkelijk kan hebben omdat ik inmiddels toch de snellere klimmer van de twee was. Uiteindelijk was ik als eerste weer boven op de Stelvio en heel snel erna ook Marcel. Een prachtige afdaling van de Stelvio met speciaal voor ons verlichte tunnels. om vervolgens de Passo Foscagno en Passo d‘Eira. over te rijden. Dit ging lekker, soepel en ik stopte nog een keer om een laatste reepje te nuttigen. Uiteindelijk na een bloedsnelle afdaling een mooi resultaat neer gezet. Marcel en ik waren super tevreden. Hebben aan een stuk door ingehaald en reden lekker tempo. Terug in vak B en weer vol goede moed!

Resultaat: 75

Tijd: 5u 37

Etappe 5:  Livigno – Ponte di Legno 111,57 km  - 2.748 Hm

Denk je de stelvio gehad te hebben, valt er een last van je schouders blijkt het vandaag pas te komen. Marco Pantani, god in Italie en de levende dode op de Mortirolo! De start in Livigno was fris en daardoor supertol. Ik draaide heerlijk rond en mn beentjes voelde als nieuw. Ik reed met marcel prima en na een mooie Eira en Foscagno een bloedsnelle afdaling en vlak deel met allerlei renners die we nog nooit hadden gezien. We reden ver, ver voor aan. Veel publiek aan de kant. De koers leeft en de italiaantjes moedigde ons alle aan. Links, links, rechts BAM! Recht voor je neus. De Mortirolo. Na drie bochten was het duidelijk ik moest van de fiets af. Mn eten bleef binnen maar ik had te veel aan vanwege het mindere weer in de ochtend. Ik nam de tijd voor een plasje, petje en windstopper uit en shirt open. Daarna harken tot ik weer bij Marcel was. Dat duurde een halve Mortirollo. 

De 36x27 was voldoende om boven te geraken maar comfortabel was het niet. Gelukkig is de Mortirollo voor niemand comfortabel. We besloten niet volledig verrot te gaan en wat reserves te bewaren. ik fietsen over een oude neusplijster heen, zou deze van Pantani zijn? Ik had nog een halve Mortirollo om het verschil met Marcel uit te bouwen zodat ik boven lekker kon eten. De afdaling van dit monster, want dat is het leek het wel of we in een achtbaan zaten. Flitsende camera’s en spectaculaire bochten. Denk je het gehad te hebben volgt er nog een waaierkoers vals plat omhoog naar Ponte di Legno. Mijn benen wilde nog wel maar als ik achterom keek zag ik wel een heel scheef koppie. Marcel zat even stuk en ik mocht af en toe zijn plaats de groep in nemen om het gat te dichten. Vroeg in de middag kwamen we al aan in Legno om vervolgens te genieten met de verschillende Nederlanders van lekkere broodjes en hersteldrank.

Het gevoel over deze dag was super. De benen beginnen nu echt te draaien. De rug is stuk maar daar werd in de avonduurtjes aan gesleuteld. De moraal is mega, morgen de koninginenrit en samen rijden we sterk!

Resultaat: 54

Tijd: 4u 11

Etappe 6:  Ponte di Legno - Kaltern 140,77 km  - 3.092 Hm

De koninginenrit. Niet de langste, niet de meeste hoogtemeters. En combinatie van 3000+hm en 140km is zwaar. Meteen na de start en korte neutralisatie in het dorp een klim. Passo Tonale. Een loper. De Oberjoch maar dan een kleine week later. Op kop van een groepje, Marcel achteraan. We gingen lekker. In de afdaling hierop volgend halen we een hele groep in en rijden we 20 plaatsen naar voren. We zitten op een lange rechte weg. Een kleine 25 kilometer lang word hier alles op een lint getrokken. Volle, volle bak word hier alles op alles gezet. De snelheden steken steevast boven de 50 en we malen de kilometers in no-time weg. Ik klim richting de eerste verzorging op kop van het groepje wat inmiddels een groep is. Voor het eerst in mn leven was ik even de snelste van een groep berg op. Mocht ik het tempo aan voeren en als eerste achter de motor mn bidons bij laten vullen. Een enorme moraal boost. Het zat mee vandaag. We waren bij dag zes en pas nu draaide het zoals het hoorde. Niet alleen bij mij, ook bij Marcel. Ik hield mn eten binnen, kon repen eten en ook op de steilere Brezerjoch die toch ruim 5 kilometer naar de tien procent stijgt reden we samen de groep los. In de afdaling lieten we de groep en kropen we verder naar een volgende groep.

Leading ladies! We reden voor het eerst deze week bij de eerste vrouwen. Bij de leiders in de wedstrijd. De Gampenpass, 15km super lopend. Vergelijkbaar met de Gorges du Nesque reedt ik wederom op kop. Ik gaf het tempo aan en dat ging lekker. Geen trap te veel en toch stond de deur open. Boven op werden we bij de bevoorrading aangemoedigd door een stel Nederlanders die de CTWT kleding herkende. 

Berg af waren we goed, Marcel uitstekend en ik prima. We maakte weer een groep goed en kwamen bij bekende Nederlanders die normaal ver, ver in de top50 rijden. Het lastigste deel van deze etappe zat hem aan het eind. Een Ardennen achtige finish, een soort Waalse pijl. Veel smalle steile korte heuveltjes en gevaarlijke afdalingen. We reden met zn tweeën en na de laatste drie loodzware klimkilometers hoefden we alleen nog naar beneden. Niet zo zeer zwaar vanwege de hellingshoek maar vanwege de hitte en slopende dag. We zaten met jongens van team Sigma, team één. Terwijl we de hele week al met team twee van Sigma reden. Berg af gaat het dan fout. Helaas. links worden we van de grote weg afgeleid duiken we een bocht naar rechts in. De bocht loopt raar en door het steile weggetje kregen we vaart. Door de extra knik in de bocht haalt marcel het niet. Hij vliegt over de kop en land op zijn schouder tegen een muurtje. Ik kom met de schrik vrij in de berm.

Marcel was rustig maar bleef lang staan. Ik legde zijn ketting op de fiets. Ik zag een pijn verbijtend gezichtje. Foute boel! Het was nog maar drie kilometer, 2 vals plat door de hitte en nog 1 km een soort eyeserbosweg. Ik motiveerde Marcel om dit snel uit te rijden. Dan maar op Adrenaline. We reden in het wiel van de vrouwen in leiderstrui en aan het laatste klimmetje kwam maar geen eind. Marcel verbeet de pijn en reedt het goed uit. Samen op zoek naar de EHBO en voor controle naar het ziekenhuis. Balen van de val maar trots en super tevreden op deze goede mooie dag. Hitte, een mooi parcours en een goede uitslag.

Terwijl ik mijn pasta naar binnen duw en op bed lig te herstellen wacht Marcel in het ziekenhuis om te horen wat wij al vermoede. Scheurtje in het schouderblad. Het was gedaan.

De moraal zakte in de sportsokken. Marcel baalde en ik was even diep teleurgesteld. Een week met ups en downs en vol emotie. Even wat harde muziek. Hoe gaan we verder. Marcel kan niet starten. onverantwoord. Toeren kan niet, dit is koers. Alleen is ook geen optie.

Resultaat: 43

Tijd: 5u 11

Etappe 7: Kaltern - Arco 117,40 km  - 2.239 Hm

Een dag later sta ik dan toch alleen aan de start. het moet maar, het voelt vreemd. Dit is teamsport. Bij de neutralisatie die de eerste vijf kilometer van de 16 kilometer lange Mendelpass vormt rijden we met maar maximaal 10 man achter de motoren in de B groep. De rest is al gelost en zien we niet meer terug. Rustig pak ik mijn tempo. rijdend naar de groep voor in mijn gezichtsveld. Het gaat lekker. malen en malen. Ik kom er er bij tot op vijf meter. Ik zou het wel bijhalen in de afdaling. Helaas. Ik was de enigste die op dit niveau zelf voor water moet zorgen en moet stoppen bij de bevoorrading. ik kom er in de lopende afdaling niet bij en moet het met een kleiner groepje vol met russen en Tsjechen doen. We komen op een grote weg en later een stukje snelweg. Het gaat hard, verschroeiend hard. Alle spiervezels in mijn lijf krijsen om rust zoals de italiaantjes dat doen in de neutralisatie. Ik moet kopwerk mee doen. De groep is te klein om te verzaken en ik mis mn maatje die de beurten kan overnemen.

Na de bizar snelle tussen stukken draaien we de klim naar Andolo op. Ik ben hier de zwakste klimmer maar alsnog gaat het tempo er flink in Snel weer water vullen en ondertussen genieten van al het publiek hier aan de kant. We rijden richting Arco, het Gardameer en dus toerisme. Alles is afgesloten en we worden overal flink aangemoedigd. De tourhandjes zijn door de reclame auto’s uitgedeeld.

In de afdaling moet ik weer alle zeilen bij zetten. Het is een hel. Ze rijden als gekken en in de bochten ben ik ver uit de beste stuurman maar vals plat naar beneden moet ik op de rekker. Het kraakt maar breekt niet. Op meer en meer plekken zie je sporen van valpartijen. De concentratie is minder, het lichaam vermoeid en de risico’s groter. Ik wil heelhuids aankomen, dit avontuur afmaken en vooral het feest compleet maken voor Marcel. De laatste klim Passo del Ballino is een listige. Niet steil, niet lang. 3x een Loorberg achter elkaar en daarna een slopende uitloper zoals de laatste kilometer van de Camerig. Hier zat ik alleen. De demarrerende Russen en jongens van Team Sigma moest ik laten en het enige mixed team reedt achter me. 

Afdalen naar de Finish. Ik hoopte op rust, genot. Knijpen in de remmen en het vieren van de snelheid. In de eerste kilometers berg af moest ik nog dieper in de buidel tasten. mn laatste centjes versnoepen. Alles op de laatste snelle suikers. het liep vals plat berg af en toen ik eindelijk bij de jongens van team Sigma kon komen was de rust weder gekeerd. Ik kon finishen in het wiel. Even de spanning er af. Een prachtige afdaling en de warmte daalde over me heen. Eerste de tijdmeting en daarna de lange laan vol publiek en mooie momenten. 

En wuivend handje kon er niet van af, ik zat stik en stik kapot. Gegaan voor een mooi resultaat en een prima uitslag. Ik reed weer top 50 en raffelde de rit af binnen vier uur!

Resultaat: 47

Tijd: 3u 49

Na de finish wachtte Marcel voor de emo-momentjes en het finisher shirt. We halen een mooi resultaat met de 64ste plek. De teleurstelling van de derde etappe waar we ruim 50 minuten verloren is weg en de blijdschap van het uitrijden van een transalp is enorm. Het is loodzwaar als talentloze klimmers en dichter bij het tour de france gevoel kun je als amateur niet komen. Een groot deel van deze rit win je niet met super benen maar met een sterk hoofd en een goed team gevoel. Ik ben dan ook ontzettend blij dit samen met Marcel te hebben mogen doen. We hadden een mooi gelijk niveau en trokken elkaar op de juiste momenten door naar de top. 

Een onvergetelijke ervaring die zeker nog een keer word over gedaan. Met muziek van ACDC als Highway  to Hell richting de Stelvio en scheldende Duitsers “Leck mich am Arsch” als ze de zoveelste steile weg opdraaien. Mooi, zo’n internationaal circus dat zo enorm goed is georganiseerd. 

View high resolution

View high resolution

Yeah! 225km power!

Training omloop Math Salden :) Lekkerzz!